Yamaha's First Lady aan het woord

Tekst: Andries de Haan

Bron: www.brassinfo.nl

Wij kenden Sheona White tot voor kort enkel als een van de beste althoornspelers van deze tijd. Haar fabelachtige techniek en gouden klank hebben haar en het instrument een enorme push gegeven. Sheona is echter veelzijdig. Haar studie heeft haar gebracht tot de positie die ze nu bekleedt en dat is de functie van Hoofd afdeling muziek aan een highschool in Manchester. Daarnaast jureert ze op wedstrijden en concerten, en doseert ze jonge blazers. Veel activiteiten ontplooit ze onder de vlag van Yamaha waarmee ze ook de nieuwe Neo Tenorhoorn heeft ontwikkeld die sinds kort verkrijgbaar is.

Hoe wordt een jong meisje uit Schotland beroemd met enkel een althoorn?
Een beetje talent maar vooral hard werken en soms een beetje geluk hebben. Ik ben geboren in het Schotse plaatsje Maybole, zestig kilometer ten zuidwesten van Glasgow. Ik begon te spelen toen ik 10 jaar oud was en won al op jonge leeftijd de Junior National Solo Competition van Schotland. Daardoor kwam ik ook terecht bij de Nationale Jeugd Brassband van Schotland waar ik veel aan te danken heb. Na mijn middelbare school heb ik vier jaar aan Salford College gestudeerd van 1992 tot en met 1996. Salford is the place to be en het instituut om blaasmuziek te studeren. Veel grootheden in brassmuziek geven of gaven daar les, denk aan Roy Newsome, Peter Graham en David King. Aan laatstgenoemde heb ik veel gehad. Hij begeleidde mij in mijn solocarrière en gaf me ook veel aanwijzingen als ik doseerde. Van hem nam je het ook echt wel aan! Tijdens de studie behaalde ik de titel British Open Solo Champion en in 1996 de BBC Radio 2 Young Musician of the Year Award. Dat was uniek, omdat ik de eerste vrouw was die dat behaalde, de eerste uit Schotland en ook nog de eerste die dat behaalde op de tenorhoorn. Ik heb er ook keihard voor gewerkt, maar het waren prachtige momenten in mijn studietijd.

Yorkshire Building Society bracht je denk ik veel roem?
Bij de Yorkshire Building Society Band heb ik topjaren beleefd. Ik heb er dertien jaar gespeeld en we leefden in die tijd van hoogtepunt naar hoogtepunt. Het waren zulke inspirerende jaren met een fantastisch team mensen in en om de band. Niet alleen de vele prijzen die we gewonnen hebben spraken me aan maar ook de fantastische concerten en de cd's die we produceerden. Die tijd was één grote roes waar we met zijn allen heel erg van hebben genoten. De muzikanten stimuleerden elkaar onder leiding van een topdirigent naar grote hoogten. Met David King wonnen we vier keer de British Open, drie keer de Masters en acht maal de Europese. Nee, de Nationals is ons nooit gelukt. maar zo was het ook mooi toch? Speciale herinneringen heb ik aan Music of the Spheres van Philip Sparke. Sparke componeerde het speciaal voor ons en de première was op de Europese in 2004. Deze kampioenschappen waren dat jaar in Glasgow en dat maakt het voor mij ook erg speciaal. Om die reden is Music of the Spheres mijn favoriete concertwerk. Ook St. Magnus, wat we toen speelden, was één grote flow.
Na YBS heb ik nog een half jaar bij Foden's gespeeld maar dat werd geen succes. Dat kwam niet door de band maar door mijn eigen situatie. Mijn vader leed aan kanker en kwam in een terminaal stadium terecht. Hij overleed en het spelen in een band lukte vanaf dat moment niet meer. Het was een zware tijd, maar het gaat inmiddels beter met me.

Vertel eens iets over je solocarrière.
De tenorhoorn was een instrument dat niet tot de verbeelding sprak, ik heb er heel erg mijn best voor gedaan om dat instrument populairder te maken. Naast de solocompetities waar ik aan meedeed heb ik op belangrijke concerten en evenementen ook het instrument in de etalage proberen te zetten. Ik voel me gezegend dat ik door mijn talent maar vooral door hard werken veel heb kunnen spelen en reizen. Ik heb de hele wereld rondgereisd en het was het allemaal waard. Trots ben ik op een aantal solo cd's die ik heb gemaakt waaronder ook de succesvolle single-cd Perfect Day in 1997

Hoe bereid je je voor op optredens?
Ik studeer erg veel in de aanloop naar concerten. Ik wil niets aan het toeval overlaten en zorg dat ik me op alle gebied perfect voorbereid. Ik drink bijvoorbeeld heel veel water en ik probeer daarnaast vooral met plezier ernaar uit te kijken. Want we doen het toch voor ons plezier of niet? Natuurlijk heb ik last van nervositeit maar als ik niets aan liet toeval overlaat, mij focus, plezier heb en ervoor ga, dan is de kans op succes het grootst.

Sinds een aantal jaren werk je voor Yamaha en nu ligt de nieuwe NEO er. Tevreden over de samenwerking en het resultaat?
Uitermate tevreden. Ik doe het graag en er is ruimte om mijn muzikale en hun technische kennis te bundelen. Dat geeft mij een zeer prettig gevoel. Dat neemt niet weg dat het wat tijd gekost heeft voor de nieuwe NEO tenorhoorn gepresenteerd kon worden maar het resultaat mag er zijn. De hoornisten die ik spreek zijn tot nu toe erg enthousiast en daar doe je het voor. Ik ben zelf erg blij met het eindresultaat en kijk uit naar de toekomst ervan. Zoals gezegd zit er veel tijd en dus bloed, zweet en tranen in, maar zolang de bespelers ervan net zo tevreden zijn als ik, dan ben ik een gelukkig mens.

Jurylid?
Ja, ik jureer steeds meer op festivals en ook grote concertwedstrijden. En dit jaar was ik dus voor het eerst als jurylid bij Eurobrass aanwezig. Een prachtig evenement in een erg mooie zaal. De entourage en de sfeer vond ik erg inspirerend. In de twee divisies die ik mocht beoordelen heb ik een aantal prachtige bands gehoord. Natuurlijk zegt ieder jurylid dat maar laat ik nou degene zijn die het meent. Over de uitslag is altijd discussie, dat hoort er ook een beetje bij. Het is in Groot-Brittannië echt niet anders. Ook ik heb de geruchten gehoord dat we een Yamaha-artiest aan een hoofdprijs hebben geholpen. Het is jammer dat er zo gespeculeerd wordt, want het doet ons werk denk ik tekort. Zelf hadden wij als juryleden het idee dat Russel Gray de dirigent was van de band die On Alderley Edge speelde. Dat vonden we beiden erg Engels klinken en de programmakeuze paste ook bij hem. Van de band die op nummer twee eindigde hebben we erg genoten, maar we vonden dat er iets te veel agressie was en dat de rustige gedeelten daaronder leden. De winnaar en de runner-up waren echter wel erg close maar toch waren Gary Cutt en ik unaniem in het aanwijzen van de winnaar. Of Ancient Times is erg lastig, maar de band piekte enorm en liet denk ik niet alleen ons genieten maar ook in de zaal voelden we een zekere opwinding. Ik hoop dat er in de nabije toekomst niet alleen Engelse dirigenten maar ook bands uit ons land zullen meedoen aan dit festival. Bij ons heb je dit soort festivals niet veel en het lijkt mij een feest voor het publiek. Ik heb een fantastisch weekend beleefd want ook de Yamahamasterclass op zondagmiddag was heerlijk om te doen. Waar het was, weet ik niet, want de naam kon ik niet uit mijn mond krijgen (Earnewald, red.).

Altijd brassbandmuziek. Is dat niet wat eenzijdig?
Ik luister ook naar andere muziek hoor en heb een brede interesse. Filmmuziek is bijvoorbeeld echt mijn ding. Muziek uit Meet Joe Black en Braveheart bezorgt mij net zoveel kippenvel als muziek van blazers. En ook van de klanken van Christine Aguilera en Beyonce kan ik enorm genieten. Ik kwam er laatst achter dat vrouwenstemmen mijn voorkeur hebben. Maar natuurlijk zit de brassbandmuziek en alles wat eromheen hangt in mijn genen. Het was een druk seizoen, maar ik kijk ook alweer uit naar de toekomst. In september ga ik een cd opnemen en daarna ga ik naar Denemarken. Ik ben gelukkig met wat ik mag doen.